"Pakistan & India Floods (music: Editors)"
|
| |
| Tsjoepkes has shared a video with you on YouTube: | |
| © 2010 YouTube, LLC | |
Daniel's posterous
Groetjes uit Maleisië, met wat foto's.
Dag iedereen,
De heerlijk zonnige groetjes uit Maleisië !
De rondreis is nog niet gedaan, als je wil kan je later nog eens op onderstaande link klikken voor nog meer foto’s.
Tot ziens of wat later als de vulkaan het zo wil.
Groetjes,
Marijke & Daniel
| You are invited to view Marijke & Daniel's photo album: Maleisië
If you are having problems viewing this email, copy and paste the following into your browser: To share your photos or receive notification when your friends share photos, get your own free Picasa Web Albums account.
|
TESTMAIL OM VANAF HIER HET MALEISIËVERHAAL TE SCHRIJVEN
TESTMAIL OM VANAF HIER HET MALEISIËVERHAAL TE SCHRIJVEN
Vrijdag 13 februari 2009: laatste dag in dit dagboek.
(download)
Vrijdag de dertiende. Toevallig onze laatste volledige dag in Puerto Rico, we gaan vandaag gewoon lekker nietsdoen, lui aan het zwembad liggen, een boek lezen, wat eten en de gedachte aan het koude weer thuis uit onze gedachten proberen te verbannen, alhoewel dat laatste moeilijk wordt, met jullie mailtjes over onder andere het sublieme weer daar in België. Morgenvroeg vertrekken we om tien uur in ons hotel en komen de volgende dag 's morgens aan in Brussel.
Een klein raadseltje: één dollar is minder waard dan één euro, maar als we ergens iets gaan eten en het gerecht staat bijvoorbeeld op de kaart aan twintig dollar, dan is dit duurder dan het gerecht bij ons aan twintig euro. Hoe kan dat?
Eerst even iets anders. Vannacht slaap ik langs een kreeft. Dat is eens iets anders dan naast mijn vrouw slapen. Volgens Marijke is ze helemaal rood verbrand. Ik zie natuurlijk wel dat ze een mooi kleurtje heeft gekregen, maar dat ze rood verbrand is, is van horen zeggen. Ik hoop dat dit geen tweede raadsel is voor de meesten.
Heb je het raadsel in paragraaf twee ondertussen opgelost ? Als je ergens iets koopt of gaat eten op dit continent (ik denk in heel Noord- en Zuid-Amerika) dan is alles geprijsd zonder de taksen. Hier in Puerto Rico tellen ze er aan de kassa de Sales Tax en de Muncipal Tax bij. Als je uit eten gaat, mag je er nog tussen de vijftien en twintig procent fooi bijtellen. Zo je er rekening mee houdt, ben je het vlug gewoon, maar het is op elke reis toch telkens weer even aanpassen.
Geen foto's vandaag op onze blog, aan het zwembad heb ik vandaag enkel het kleine fototoestel bij. Maar om het (een beetje) goed te maken krijgen jullie een promotiefilmpje van Starbucks Coffee cadeau. Deze film is niet geschikt voor kijkers onder de achttien jaar (omwille van de bedscene). Ik had gehoopt dat wegens de vele reclame Starbucks óns zou sponsoren gedurende de reis, maar het is eerder andersom, vrees ik. Het geluid bij het filmpje hoef je niet op te zetten, ons gebrabbel zal je toch niet duidelijk horen.
Zo, hier eindigt dit (bijna) dagelijks schrijfsel ofte dagboek. Ik hoop dat jullie er in combinatie met de foto's een beetje van genoten hebben, we vonden het heel fijn om iedereen zo toch ook iets dichter bij ons te hebben. Bedankt voor het willen lezen, ik zie tot mijn eigen verbazing dat tot gisteren de blog al meer dan duizendvijfhonderd keer bekeken werd. Zo voel ik mij nog een tikkeltje meer Ernest Hemingway.
Tot snel !
Marijke & Daniel
Dit dagboek wordt opgedragen aan Yves.
Donderdag 12 februari 2009.
Donderdag 12 februari 2009.
In de late voormiddag, als Marijke vijftig baantjes heeft gezwommen en ik het dagboek en de foto's van gisteren op de blog heb geplaatst ( met natuurlijk een Caffé Latte van Starbucks erbij, hmm ), nemen we vandaag de lokale bus naar Rio Piedras, een tiental kilometer van ons hotel.
Zoals gisteren, zitten we ook vandaag weer als enige niet-Puertoricanen op de bus. We rammelen goed door elkaar door de kapotte vering en er staat ook water in de zitkuiltjes van veel stoelen door een lekkende airco, maar merken toch op dat de lokale bevolking tijdens de rit voortdurend van plaats verandert, bijna iedereen minstens één keer. Eén mevrouw slaagt er zelfs in om zesmaal op een andere plaats gaan te zitten. De reden van deze grappige vertoning kunnen we niet achterhalen, maar tezamen met het zien van een vrouw met de krulspelden nog aan en het haarnetje nog op en een man met de pantoffels nog aan, krijgen we alleszins genoeg waar voor ons geld.
In Rio Piedras aangekomen, worden we door veel mensen bekeken. Als dit in België gebeurt, zou ik dadelijk controleren of ik mijn pantoffels nog aan heb of Marijke haar krulspelden nog aan en haar haarnetje nog op heeft (niet dat ze dat heeft), maar dat kan hier niet echt een probleem vormen. Op de vijf volgende uren dat we hier hebben rondgelopen, hebben we geen enkele niet-Puertoricaan gezien, dat zal er wellicht mee te maken hebben.
We wandelen een soort overdekte plaatselijke markt binnen waar ze groenten, fruit en vlees verkopen en krijgen ineens een slagerswinkel in de gaten. Op het raam staat geschreven " Fresh Meat " , er staat een jonge vrouw achter de winkeltoog ( tot daar dus alles normaal ) maar de muren hangen vol met grote posters met zeer schaars geklede vrouwen.
In de late namiddag gaan we een hapje eten in Subways, Marijke een pizza en ik een broodje met gegrilde kip, de plaatselijke eetgelegenheden vertrouwen we toch niet zo wat betreft de voedselhygiëne. We zitten rustig dichtbij de ingang ons eten naar binnen te spelen, als plots de deur opengaat en er een onverzorgde man met zijn bovenlijf de vuilbak induikt en een seconde later met een papieren zak naar buiten loopt. Buitengekomen pulkt hij alles uit elkaar, maar het menu staat hem niet erg aan en hij komt zijn zoektocht in de vuilbak verderzetten. Wij hebben niets meer over, maar de man achter ons geeft hem zijn overschot mee, dat hij smakelijk verorberd (zie één van de foto's).
Als we rond vijf uur op de bus huiswaarts zitten te wachten, komt iemand van de security mij vragen om mijn fototoestel in de rugzak te steken, hij legt in gebroken Engels uit dat hij al een aantal zakkenrollers annex drugsverslaafden hun ogen heeft zien twinkelen toen wij zojuist de busterminal binnenwandelden.
Woensdag 11 februari 2009.
Woensdag 11 februari 2009.
Er zijn zo van die dagen dat je een bepaald liedje niet uit je hoofd krijgt. Bij Marijke en mijzelf spookt dat zelfs al meer dan één dag door ons hoofd. Ken je dat liedje nog van Vaya Con Dios ? " Ajai jajai jajai, Puerto Rico " , wel, dat liedje dus. Zo en nu zitten jullie er ook mee opgescheept.
Er lopen al drie dagen een heel aantal (bewapende) politieagenten in ons hotel rond, waarschijnlijk in verband met een opleiding of zo. Op de kleding staat Federal Police (VS) en dan in plaats van FBI of CSI staat er " CBP ". De dag dat we aankwamen (zie op de foto een paar dagen hiervoor één van hun Hummers) krioelde de straten van San Juan van de Federal Police, maar die hadden dan in plaats van FBI of CSI " ICE " ( Immigration and Customs Enforcement ) op hun uniformen staan. Het is opvallend dat op een eiland dat officieel (nog) niet tot de VS hoort, er zoveel Amerikaanse federale agenten in functie zijn. En ze lopen hier allemaal constant met een kogelvrij vest aan. Het lijkt mij heel warm met deze tropische temperaturen, maar ze hebben dan wel regelmatig de korte broek aan, wat dan weer een komische noot toevoegd aan hun streng uiterlijk.
Vandaag is het lekker warm buiten, met zelfs een brandende zon. Nadat we 's middags alle twee heerlijk gegrilde vis ( " Mahi Mahi " ) in ons hotel hebben gegeten, nemen we aan de bushalte ( hier noemt ze dat " Parada de Guaguas " volgens onze Engelstalige Lonely Planet) de lokale bus naar Plaza Las Américas, een soort Wijnegem Shopping Center met tweehonderd winkels. Per busrit betaal je vijfenzeventig dollarcent per persoon. Blijkbaar heeft de busmaatschappij volgens een andere reiziger sinds kort de route ingekort en moeten we onderweg dus overstappen. Omdat je op de bus enkel met muntjes kan betalen die je in een soort trechter moet gooien, gaan we op zoek naar meer muntjes, anders geraak je niet op de bus. Per rit hebben we dus zes muntjes van elk vijfentwintig dollarcent nodig, dat wil dus zeggen dat als we vier in plaats van twee ritten hebben, we vierentwintig in plaats van twaalf muntjes nodig hebben. Kan je nog volgen ? Op zoek dus naar nog eens twaalf muntjes. Tot zover de rekenles.
Bij de tussenstop maak ik de enige twee foto's (die een beetje de moeite waard zijn) van vandaag, een zware drugsverslaafde vrouw (ze zit later ook bij ons op de bus) zoekt in de vuilbak naar, ja naar wat ? Waarschijnlijk naar eten of naar iets wat ze kan verkopen. Ze zit op een bepaald moment volledig met haar hoofd en bovenlijf in de vuilbak, maar dat staat niet op de foto's. Haar leeftijd is heel moeilijk in te schatten, waarschijnlijk ziet ze er dubbel zo oud uit als ze is. En voor diegene die heel ongerust zijn over ons klein probleempje: we wisselen in de Burgerking drie dollar om in onze twaalf muntjes.
Dinsdag 10 februari 2009.
Starbucks, we hebben er eentje in ons hotel! En als tweede kers op de taart is er in elke Starbucks gratis draadloos internet. Je moet je wel even inschrijven, en dan zit je een paar minuten later op het net. Dat is eens heel iets anders dan de peperdure verbinding via satelliet op ons schip (0,65 dollar per minuut). Ik wil jullie hierbij daarom via deze weg bedanken voor de hele vele reacties op deze blog, we hebben zelden een antwoordje teruggezonden, waarbij de bovenstaande reden natuurlijk sterk meespeelde. Vandaag zitten we dus van een heerlijke Caffé Latte op het terras van Starbucks te genieten, terwijl we op het gemak de laatste mails verwerken en het dagboek met de foto's van gisteren op onze blog droppen. Ik lieg eigenlijk een beetje, want Marijke nipt aan een fruitsapje, haar kan je zelfs bij Starbucks niet verleiden met een heerlijke koffie.
Vandaag zijn we naar het nieuwe gedeelte van San Juan gewandeld. Met een fikse wind en heel regelmatig een flinke bui, is het niet echt een goed (foto)weer. Je zal het dan ook aan de foto's op het strand zien, opwaaiend water en zand heeft zich op ons, maar ook op de lens van het fototoestel genesteld.
Omdat we gisteren al om half elf in de voormiddag in het hotel aankwamen, was de voorziene gewone kamer nog niet vrij, maar de man aan de balie heeft ons dan een andere kamer gegeven. Allerlei dingen waarvoor je normaal veel moet bijbetalen,krijgen we er nu gratis bij: zeezicht, een keuken met Amerikaanse koelkast, afwasmachine, combi-oven en koffiezetapparaat, een tafel met vier stoelen en wat dan natuurlijk logisch is - anders staat alles bovenop elkaar - een ruimere kamer. En omdat we ook eens thuis wilden eten, zijn we in de SuperMax supermarkt wat gaan winkelen. Voor deze avond staat op het menu: Fetuccini Alfredo met lookbrood voor Marijke en spaghetti voor mij, bereid door onze chefkok Marijke met de hulp van de oven in ons eigen keukentje. Op het moment dat de heteluchtoven de helft van het lookbrood aan het opwarmen is, schiet er ineens een steekvlam uit het brood. Door de snelle reactie van Marijke worden we juist niet gedoucht door de in de kamer aanwezige Sprinklerinstallatie. Gelukkig verloopt de rest van het kookinitiatief vlekkeloos en kunnen we toch nog smakelijk eten.
Maandag 9 februari 2009: San Juan, Puerto Rico.
Maandag 9 februari 2009: San Juan, Puerto Rico.
Gisteren is een dag die niet in het dagboek staat. We zaten de hele dag op zee en er zijn ook geen foto's gemaakt. Door de ruwe zee was onze maag niet helemaal goed en had ik dus ook niet echt veel zin om te schrijven. Met de ogen dicht boven op het dek gelegen, niets te doen, met veel tijd om na te denken …
Vandaag komt het schip en door de aanwezigheid van onszelf hierop, ook wij, aan in de haven van San Juan. Bij het afscheid van onze tafelgenootjes pinken er een paar wat traantjes weg, we geven elkaar een dikke knuffel, wisselen adressen uit en spreken af dat we zeker eens naar Texas, Noorwegen of België gaan. Of dit effectief gaat gebeuren, laten we de toekomst uitwijzen, maar op dit moment zien we het wel zitten om eens op een ranch in Texas, in het echte Mexico bij de ouders van Lorenzo of nabij de Noorse fjorden opnieuw elkaar te ontmoeten.
Namiddag wandelen we naar het oude stadgedeelte van San Juan op ongeveer 3 km van ons hotel, als Marijke plots struikelt aan een plas water en valt. Ik grijp haar nog bij haar rugzak, maar ze is ondertussen met haar handen de grond al tegengekomen. Gelukkig doet ze zich bijna geen pijn, maar toch stopt de eerste wagen die voorbijkomt en vraagt of alles in orde is. We steken onze duim op, maar toch zien we dat de chauffeur van de wagen onmiddellijk stopt en met een soort grote rol keukenpapier ons tegemoet komt. Bijkomend doet hij de achterklep van zijn wagen open en laat Marijke aan een waterbus haar handen afspoelen. Ik zie aan de belettering op zijn wagen dat hij voor een telefoonfirma werkt, volgens zijn eigen zeggen legt hij glasvezelkabels. Nadat we hem verschillende keren bedanken vertrekt hij, we zijn daarna nog van de verbazing aan het bekomen van zoveel vriendelijkheid.
Zaterdag 7 februari 2009: Oranjestad, Aruba.
Zaterdag 7 februari 2009: Oranjestad, Aruba.
Als je dezelfde kleurige gebouwen verwacht als in Curaçao, valt Aruba (toch zeker waar wij zijn geweest) op dat vlak een beetje tegen. Maar de mooie stranden met de hoge surfgolven, maken het plaatje dan toch weer goed. Na een fikse wandeling door Oranjestad, gaan we dan ook met de kleurige bus, waarin luid de Macarena door de luidsprekers schalt, naar het drukbezochte strand. Het is grappig om te zien dat vooral de wat oudere mensen als ze de eerste keer de zee in wandelen, telkens door de eerste grote golf verrast en onderuit geslagen worden.
's Avonds gaan we weer gezellig dineren met Eva, Leif, Charlene en Lorenzo. Het gebrekkige Engels van Lorenzo (alhoewel hij al 17 jaar in de VS woont) geeft bijna onophoudelijk grappige situaties. Het is vanavond kreeft (lobster) en bij de vraag of hij dit wenst, zie ik de traditionele paniek in zijn ogen van " Wat zegt die nu weer " en zegt uiteindelijk ja. Als hij dan voor de bevestiging even aan Charlene vraagt waarom de ober vragen stelt over zijn laatste uitstap (last tour), komen we even niet meer bij van het lachen. Waarop Lorenzo dan vlug een andere maaltijdkeuze maakt, biefstuk. Het kan ook moeilijk anders als je in de veebusiness zit. Het is niet dat we hem uitlachen, maar omdat dit voortdurend gebeurt, is het echt wel heel moeilijk om je serieus te houden. Gelukkig kan hij er zelf ook hartelijk mee lachen.
Morgen zijn we weer een hele dag op zee en overmorgen komen we 's morgens vroeg aan in Puerto Rico, waar we nog blijven tot 14 februari. Via New York vliegen we de 14de terug naar huis en landen dan de 15de in Brussel. Tot morgen !
Vrijdag 6 februari 2009: Willemstad, Curaçao.
Vrijdag 6 februari 2009: Willemstad, Curaçao.
Na een rustige nacht worden we 's morgens plotseling gewekt door kanonschoten. Eigenlijk zijn het eerder een soort plofgeluiden. Ik wandel vlug tot op ons terras en zie twee marineschepen, een helikopter die boven één van de schepen ter plaatse blijft vliegen en een vaartuig van de kustwacht. Na elk plofgeluid hangt er boven het grootste marineschip een wolk kruidpoeder zoals je ook ziet aan het uiteinde van het pistool van Lucky Luke als die weer eens een bandiet heeft neergeschoten. Er is blijkbaar een oefening bezig van de Nederlandse marine en ze zijn (hopelijk) met losse flodders aan het schieten.
Het eerste dat opvalt als je Curaçao binnenvaart, behalve op dit moment de oorlogspelende mariniers, zijn de gekende kleurige gebouwen. Het verhaal doet de ronde dat vroeger de gezagsdrager van Curaçao leed aan migraine en van de felle zon op de sneeuwwitte huizen nog meer hoofdpijn kreeg. Om dat te voorkomen liet hij alle huizen pastelkleurig opverven, met als gevolg dat dit nu zowat het vrolijkst uitziende eiland van de wereld is.
Al kuierend door de straatjes, zie ik Marijke plotseling naar een winkeletalage kijken als een kind van vijf dat ze droppen in de grootste speelgoedwinkel die er bestaat. Een pruikenwinkel, met zowel gewone als carnavalspruiken is het doel dat ze in het vizier heeft gekregen. Ondanks dat ik altijd het geld op zak heb als we op reis zijn, spurt ze sneller dan Speedy Gonzalez de winkel binnen, het is lang geleden dat ik nog zo een twinkellichtjes in haar ogen heb gezien. In een mum van tijd heeft ze twee gewone en één fel gekleurde pruik gevonden. Het is op een moment als dit, dat ik weer helemaal bij ben met de laatste mode. En dan heb ik het over de twee gewone pruiken (ik zal een fotootje in dit dagboek plaatsen). De fel gekleurde pruik is moeilijk te beschrijven, maar ik zal proberen (neen, geen foto in dit dagboek, ik wil nog graag het schip afgeraken, en dan bedoel ik via de deur, niet via de reling). Als je het kapsel van één van de Jackson Five neemt, je bouwt er dan nog een paar verdiepingen haar bovenop, je gooit er een pot oranje verf over en steekt dan je tien vingers in het stopcontact, dan krijg je zowat hetzelfde effect. Je moet het zien om te geloven, maar elk hartaanval als gevolg van het lachen is buiten onze verantwoordelijkheid.
